Etappe 20 toch nog het laatste stuk 67km /2251 hm

Wat gister eindigde als een deceptie werd vandaag ruimschoots goedgemaakt. We hadden gehoord dat je tot 11 uur de col de finestre (gem. 9.2%)  op mochten. Dus wij stonden rond 9.30 weer aan de voet. Maar wij waren niet de enigen, wat een drukte. Veel fietsers en wandelaars die omhoog gingen om de Giro te aanschouwen. Ook veel ( electrische) mountainbikes.; Zelfs iemand op een vouwfiets.Auto's mochten er niet door.
 De klim ging prima, lekker door het bos, het voelde nog redelijk koel. Asfalt was vrij grof maar goed. Met al die drukte was het wel goed oppassen. Mensen die ineens midden op de weg afstappen, slingeren over de weg. Er was er eentje die had een vlag op de fiets, die viel eraf, toen ging de hele vlaggemast bijna dwars over de weg. Maar wel fijn om zoveel mensen in te halen.
 Ongeveer halverwege was er ineens een opstopping, ik dacht nog, oh nee je, geen afsluitng. Maar nee, er stonden mensen in de rij voor water. Ik had nog ruim een bidon dus lekker doorgefietst. Hier begon ook de wel bekende gravelstrook van 7,8 km tot de top.Dit stuk is iets minder stijl als het eerste asfalt stuk, dus ik kon lekker door blijven trappen.  Het gravel was redelijk fijn, niet van dat grove zoals bij Sienna.  Af en toe even bellen om te zorgen dat mensen opzij gingen die naast elkaar bleven fietsen.
 Bovenop de top was het al een drukte van belang, en er kwamen dus nog steeds mensen aan, die allemaal de profs wilden bekijken.
 Even gestopt voor fotos en weer verder voor de klim naar de Sestriere, want als we te lang wachten kan het niet meer. Eerst de afdaling, ook hier oppassen want er komen ook hier mensen naar boven, maar in ieder geval geen autoverkeer.
 Beneden begint bijna meteen de klim weer, maar deze word nooit echt stijl. Dus ik kon lekker doortrappen en bleef maar mensen inhalen. Op een km van de finish mocht ik ineens niet doorfietsen maar moest achter de hekken, alleen mensen van een bepaalde organisatie mochten door. Nou toen ik na 200 meter uit het zicht was mijn fiets weer over het hek getild en verder gefietst. Maar 100 meter voor de finish was het dan echt gebeurd, niemand mocht verder.
 Nog even op de rest gewacht voor een groepsfoto en daarna een plekje om te eten. Dit was ook vlakbij de finish en we konden de profs op een groot scherm meekijken. Wat een ontknoping. En er kwamen ook nog straaljagers over met rook in de Italiaanse vlag.
 Wat een fantastische dag. In de afdaling naar de bus hadden we nog wat regen, maar dat kon de pret niet drukken.
 Beneden fietsen inladen, omkleden en de bus in. Vervolgens in de file voor de Frejus tunnel.